Nog een keer, vanaf het begin.
Rustig aan, niet te gehaast.
Alsjeblieft, Shiori.
Shiori krijgt nu toch al twee jaar les van u?
Ja.
Vindt u dat Shiori zo door kan gaan?
Ze doet erg haar best.
Eerlijk gezegd vind ik u nogal gemakzuchtig.
Het mag best...
Het mag best iets ritmischer.
Het is een vrolijk lied.
Het lijkt of uw tempo niet past bij 't ritme.
lk vraag me af of dat de oorzaak is...
dat ze zo veel fouten maakt.
Meel voor 'shiratama' dumpllng
500 yen en uw kassabon. -Dank u.
Dank u wel.
Welkom thuis.
Hoe lang is het geleden? -Drie jaar.
lk heb er lang over gedaan.
Yusuke, je schoenen.
Hier is niets veranderd.
O, shiratama.
Wil je ze eten? -Graag.
Dank je.
lk val meteen aan.
Het is heet. -Voorzichtig.
Heerlijk.
Liet ik je schrikken? -Ja...
Je bent immers...
lk ben gestorven.
ln de zee bij Toyama.
M'n lijk is door de krabben verslonden.
Daarom is er nooit iets gevonden.
lk begrijp 't.
Destijds was ik ziek. -Was dat mijn schuld?
Welnee.
lk voelde me gestrest door m'n werk.
Het was 'n vreemde gewaarwording.
Het ging zo snel.
Na de eerste stap is er geen weg terug.
Je hapt naar adem en wordt omlaag getrokken.
Mijn intuïtie zei me dat je verdronken was.
Maar ik heb niet geleden.
Gelukkig maar.
lk denk 't wel.
Het was lekker.
lk heb je overal gezocht.
Bij tempels, in kerken...
in grote parken...
onder daklozen langs de rivieroevers.
Dacht je me daar te vinden? -lk moest wel.
Je had me niet hoeven te zoeken.
Wou je dat niet?
ls m'n kamer leeg? -Nee, hij is nog net zo.
lk moest wel in je spullen zoeken, natuurlijk.
Luister...
Yusuke, wacht. Wacht even.
Yusuke.
Waarom raak je in paniek? -Waar ben je?
Waarom zit je daar?
Hier voel ik me goed.
Mag ik 't licht aandoen?
Het is al aan. -Mag ik wat meer licht maken?
Kom liever bij me zitten.
Het was een lange reis.
Veel doden zijn onderweg.
Sommigen raken vermoeid...
en besluiten zich ergens te vestigen.
Maar zodra ze niet langer zichzelf zijn...
vertrekken ze weer even plotseling.
Wat een rare droom.
Maar... Ben je er toch?
Maak je me soms verwijten?
Hoezo?
Omdat ik niet doorhad....
dat je ziek was.
Dat kon je niet weten.
lk wist 't zelf pas op 't allerlaatst.
lk werd ineens radeloos.
Niemand had me nog kunnen stoppen.
lk heb pech gehad, meer niet.
Je hebt alweer je schoenen aangehouden.
Laat maar.
lk vind alles goed.
Blijf hier, voor altijd.
Mizuki...
Ga je met me mee?
Waarheen?
lk ken zo veel mooie plekken.
Niet aan gene zijde. Bestaande plekken.
Allerlei mensen hebben voor me gezorgd.
Sommigen heb ik in de steek gelaten.
Blijven we lang weg?
Ja.
JOURNEY TO THE SHORE
Wat is dat?
Het zijn shinto gebeden. -Laat 's zien.
Toe, laat zien.
Gebeden
Heb jij dit geschreven? -Ja.
Honderd keer, zei de priester, om te bidden voor je behouden thuiskomst.
Geloofde je dat? -Niet echt, maar...
ik wou alles proberen.
Wat schrijf je slordig. Schandalig.
lk heb vol overgave geschreven.
Neem ze dan maar mee.
Als je terug wilt, verbrand je ze.
Wat gebeurt er dan?
Dat zien we pas als je ze verbrandt.
Dus als ik niet terug wil, moet ik ze juist niet verbranden?
Huren we een auto?
lk heb m'n rijbewijs verbrand. -O ja?
We nemen de trein. -Kan dat wel?
Hoezo? -Dat begrijp je best.
lk? Geen probleem. lk ben ook lopend thuis gekomen.
Dus niet met de trein. -Nee, dat klopt.
lk ga 't even vragen.
Pardon, ik wil naar Yaga reizen.
Naar Yaga? ln dat geval...
Masahiko! Pardon.
Het moet hier ergens zijn.
Wat is het adres? -Geen idee.
Yusuke.
Laten we teruggaan als je 't niet weet. We komen weer als we beter voorbereid zijn.
Vind je ook niet?
lk weet zeker dat 't hier ergens is.
Kom nou.
Daar is meneer Shimakage.
Meneer Shimakage! Kom mee.
Wacht!
Meneer Shimakage.
Hoe maakt u het?
O, jij bent 't, Yu.
lk herinner me je nog wel.
Dit is mijn vrouw.
Meen je dat?
lk ben Mizuki.
Meneer Shimakage heeft voor me gezorgd.
Je komt als geroepen.
Dit ding heeft al weer kuren.
Dat was te verwachten.
Soms doet ie 't, soms ook niet.
Jullie passen slecht bij elkaar.
Nu gaat ie aan.
lk ben slechts een kleine krantenbezorger...
maar nadat Yu kwam, groeide het explosief.
Hij was een geschenk uit de hemel.
Blijven jullie logeren?
Doe dat maar.
Laat mij dan avondeten maken.
Wie heb je llever? -Kies mlj, alsjeblleft.
lk weet het niet.
Was 't niet te zout?
Nee, helemaal niet.
Gelukkig.
lk snap niets meer van die tv-programma's.
Hoe vindt u haar?
Vindt u dat ze op haar lijkt?
Eerlijk gezegd valt 't me tegen.
Meent u dat?
Ze lijkt helemaal niet.
Yusuke, heb je hier gewerkt?
Ja, maar niet erg lang.
Als krantenbezorger? -Ja.
lk kan 't nauwelijks geloven.
Het doet je goed, zo'n geregeld leven.
Zeg... -Wat?
Jullie zeiden dat ik niet lijk op iemand. Over wie ging dat?
Zijn vrouw. Ze is weggelopen. lk dacht dat jij op haar leek.
Echt? -Ja.
Het was maar een idee.
lk had beloofd je mee te nemen.
En zijn vrouw?
Die is vermist.
Ze geniet vast van 't leven ergens anders.
Meneer Shimakage is net als ik.
Echt waar. -Hoe weet je dat?
Hoe ik 't weet? Dat voel ik gewoon.
Weet hij het ook van jou?
Nee, hij beseft niet eens dat hij dood is.
Misschien laat zijn plichtsbesef 't niet toe.
Dat verklaart niet alles.
Toen ik hier al een tijdje werkte, heb ik 'n keer heel heftig gedroomd.
Daarna wist ik hoe hij is gestorven.
Een enge droom.
Gaan we slapen?
Zal ik u helpen? -Ja, goed.
De laatste tijd zijn m'n vingers niet meer zo soepel.
Gebruik deze.
lk stop de folders er in...
Zo goed? -Prima. Doe maar kalm aan.
Alstublieft. -Goeiedag.
710 yen, alstublieft.
Van 1.010 yen...
300 yen wisselgeld. Bedankt. -Dank u wel.
Meneer Shimakage, vanavond eten we rijst met groente, oké?
Je bent er weer.
Hallo.
Vertel eens...
Waarom ben je teruggekomen, Yusuke?
Mizuki...
lk hou van je.
Lange tijd...
had ik er geen plezier meer in, maar...
het is toch heel leuk.
Plotseling kreeg ik er weer zin in.
Wat is het?
Mijn hobby.
Geweldig.
Eigenlijk is dit mijn hele leven.
Wat vindt u?
Heel mooi.
De pc heeft 't begeven.
Juist, ja.
Hij heeft 't lang volgehouden.
Dus zijn tijd is gekomen.
lk haal 'm straks uit elkaar en dan bel ik de recyclingdienst.
We kunnen toch 'n nieuwe pc kopen?
Al lijkt hij me niet nodig om kranten te bezorgen.
We kunnen ook ter nagedachtenis een afscheidsfeestje houden.
Dat doen we.
Wat betekent dit?
Sorry, ik heb 'm gepakt zonder te vragen.
Waarom juist dat?
Maar...
u zei toch dat u van sukiyaki houdt.
Dat heb ik niet gezegd. -Jawel.
Die pan raakte verzadigd met olie hoe vaker hij gebruikt werd.
Een pan vol geschiedenis.
Met die pan...
heb ik ooit eens gegooid.
En toen...
raakte hij 't hoofd van m'n vrouw met een luide klap.
Familie of niet...
als je één keer over de rooie gaat...
is 't dan meteen over en uit?
Zal ik stoppen? -Nee.
Meneer Shimakage.
Ben jij 't, Yu?
Laten we naar huis gaan en sukiyaki eten.
Waarom is het zo ingewikkeld?
Pieker er maar niet over.
Weet je...
de laatste tijd voelt het alsof ik geroepen word.
Waarheen weet ik niet, maar...
ik moet gaan.
Begrijp je?
lk draag u wel op m'n rug. Hou me vast.
Nee... -Jawel, toe maar.
Gaat het?
lk heb mijn vrouw slecht behandeld.
Werkelijk heel slecht.
Als ik op die voet doorging, zou ik m'n band met alles en iedereen verliezen.
Dat maakte me zo bang.
lk snap het.
Maar nu jij er weer bent, Yusuke...
voel ik dat ik dankzij jouw bezoek eindelijk de stap zal kunnen zetten.
ls hij in orde?
Hij slaapt.
Wat is hij zwaar.
Gaat 't? -Jawel. Momentje...
lk val bijna om.
En hop! -Sorry, sorry...
lk liet 'm bijna vallen.
Je bent er.
We moeten onze schoenen uitdoen. -Ja.
Doe jij het licht aan? -Oké.
lk laat hem maar slapen.
Ja...
Daar gaat ie.
Zijn schoenen. -Trek jij ze uit?
Doe dit over hem heen.
Het zijn er nu veel meer.
We gaan.
Denk je dat meneer Shimakage op een dag...
zijn vrouw terug zal zien?
Geen idee.
Hij zal pas vrede hebben...
als hij gaat waar hij wil en doet wat hij wil.
Niet doen.
Juist ja.
Dit soort dingen...
kunnen niet?
Het spijt me.
Alstublieft. -Bedankt.
lk was stomverbaasd om hem terug te zien.
Thuis maakte hij nooit eten klaar.
Hij is heel handig. Hij kan 'n goeie worden.
Dus Yusuke werkte in Tokio als edelsmid?
lnderdaad. -Jullie boffen...
dat jullie allebei zulk zinvol werk doen.
Hoezo edelsmid?
Heb je dat verzonnen?
Hoe kom je erbij om dat te zeggen?
Zijn jullie open? -Ja, komt u maar.
Dank je. Prima zo.
Au!
Helemaal klaar.
lk heb dorst.
Bij m'n eerste bezoek hier at ik de gyoza, en die was zo lekker.
lk vind ze ook heerlijk.
Maar ik had geen cent op zak.
Ging je weg zonder te betalen? -Nee.
lk heb achteraf opgebiecht dat ik geen geld had.
En toen?
Ze waren nogal verbaasd, maar ik mocht er voor werken.
Wacht even.
Stel dat ze de politie gebeld hadden.
Daar zeg je zowat.
Maar meneer en mevrouw Jinnai zijn geen harteloze mensen.
Zijn zij ook...
Nee, ze zijn net als jij. Gewone mensen.
lk snap 't.
Ze hebben vast 'n fijn leven geleefd.
Dag. Met hoeveel bent u? -Drie.
Kom binnen. Wilt u wel 'n tafel delen?
Eenmaal chashu ramen en bier.
Komt eraan.
lk kan 't niet geloven. -Wat?
Mijn handen zijn zo zacht.
Normaal zijn ze droog en ruw.
Het water is goed voor je.
Komt 't daardoor?
Je moet wonen waar 't water goed voor je is.
Gebakken lever. -Oké.
Wacht even. -Oké.
Hallo.
lk vind hem eng. Laten we gaan.
Het is oké. Niets aan de hand.
Pardon.
Meneer Watanabe, de brandweerman? -Nee.
Yusuke... lk sta versteld van je.
Kom, we doen de boodschappen.
Zeg...
Als we hier eens bleven wonen. -Wat?
lk zou voor altijd...
in deze stad willen wonen.
Als dat zou kunnen.
Wat zou dat heerlijk zijn.
Zo.
Open de gordijnen maar. -Oké.
De laatste zaalverhuur lijkt eeuwen geleden.
We hebben 't hard nodig. De crisis duurt al lang genoeg.
Een piano.
Speelt u zelf, Fujie?
Niet echt. Vroeger wel.
Een idee van m'n ouders.
De oefeningen vond ik vreselijk.
lk ook.
Heb je ook piano gespeeld? -Ja.
lk haatte die oefeningen.
En steeds moest ik horen:
'Luister naar je eigen geluid.
'Concentreer je en luister aandachtig.
'Ook al haat je het...
'jouw geluid, dat ben jij.'
Dat moest ik aanhoren. -lnteressant.
Zeiden je ouders dat? -Nee, mijn pianoleraar.
Mijn ouders hadden niets met muziek.
Ze zijn al lang geleden gestorven.
Dat spijt me.
We houden erover op.
Je bent zo flink, Mizuki.
Wat bedoel je daarmee?
Je raakt nooit van je stuk.
Als je verdriet hebt, eet je toch.
Waar slaat dat op?
lk ben in m'n eentje tot niets in staat.
Maar je redt jezelf nu al drie jaar.
Wat zeg je daar?
Je hebt geen flauw idee...
wat ik de afgelopen drie jaar heb doorstaan.
Het was 'n grapje.
Yusuke...
zou je hier niet willen wonen?
Een leven lang gyoza maken?
Dat was ook mogelijk geweest.
Waarom ben ik ooit tandarts geworden?
Dat overkomt je anders nooit. -Sorry.
Openbaar badhuis
Dat was heerlijk.
Waarom zou ik me zo goed voelen?
lk geloof dat ik me beter voel dan ooit.
'Engelenkoor'
Wat doe je toch?
Het spijt me.
lk wil 't niet hebben.
Het spijt me zo.
Het spijt me vreselijk.
Zo te horen heb je vaak piano gespeeld.
ls het je beroep? -lk geef alleen aan kinderen les.
Nu snap ik het.
lk had hem niet mogen aanraken.
Een instrument als dit is iets waar de eigenaar mee is vergroeid.
Heb je broers of zussen, Mizuki? -Nee.
Juist, ja.
Dan snap je 't misschien niet.
lk had vroeger een zusje, acht jaar jonger dan ikzelf.
Toen ik achttien jaar was, was zij tien.
Al vroeg kreeg ze last van haar darmen. Ze klaagde altijd over pijn.
Ze is jong gestorven.
Die partituur...
het 'Engelenkoor'.
Ze was dol op dat lied en ze heeft het zichzelf al spelend aangeleerd.
Steeds weer. Ze speelde het zo vaak dat we het zat werden.
Soms leek ze 't onder de knie te hebben, maar dan begon haar tempo weer te haperen.
lk krijg dat lied niet uit m'n hoofd.
Dat wist ik niet.
En toen...
heb ik...
Het is maar één keer gebeurd...
maar ik heb haar geslagen.
'Je pianospel is niet om aan te horen.
'Dat weet je best.
'Raak mijn piano nooit meer aan.'
Tegen een meisje van tien jaar.
lk weet niet wat me bezielde.
lk was nogal in de war destijds.
Korte tijd later...
stierf mijn zusje.
Daarom ben ik gestopt met pianospelen.
M'n ouders wilden de piano wegdoen...
maar dat mocht niet van mij.
Hij stond lang bij m'n ouders in 'n hoekje, tot ik hem heb opgehaald.
Ach...
Het doet er weinig toe.
Maar ook al lijkt 't onbeduidend...
toch raak ik erin verstrikt als in een vliegertouw.
Hoe ouder ik word...
hoe vaster het me aan 't verleden bindt...
zodat ik geen stap meer vooruit kan zetten.
lk zou graag...
al was 't maar even...
terugkeren naar dat moment...
zodat ik...
mijn oprechte spijt kan betuigen aan Mako.
'Sorry dat ik je sloeg.
'Je wou alleen maar piano spelen, toch?
'Altijd als ik piano speelde...
'was je jaloers, is 't niet?
'Wil je alsjeblieft je zuster vergeven?
'lk zie je in het paradijs.
'Tegen die tijd ben ik een oude dame.
'Maar vergeet me niet.'
Al die tijd heb ik spijt gehad.
Nu, dertig jaar later, heb ik nog berouw.
Mako...
Mag ik haar leren spelen?
Kom maar.
Ga zitten.
Nog een keer, vanaf het begin.
Rustig en vloeiend.
ln je eigen tempo.
Bedankt voor alles.
Kom gerust weer.
Dat doen we.
Tot ziens.
Daar is de bus. -Vlug.
Heb je iets bij je tegen wagenziekte? -Jawel.
Zal ik even kijken?
Hierin?
Sorry, ik weet niet waar dokter Yabuuchi is.
Aan mevrouw Yabuuchi.
Van Tomoko Matsuzaki.
Wat is dit?
Mijn mascotte.
Heb je haar 'n brief geschreven?
lk moest wel.
lk dacht dat je misschien bij haar was.
Natuurlijk niet.
lk wist nergens van.
Tot ik de e-mailberichten vond op je pc.
Wat stom.
Jullie hadden behoorlijk vaak contact.
Je beschreef zelfs de lakens in jullie hotel. Dat maakte me woest.
Maar vreemd genoeg gaf het me ook kracht.
Zal ik 'm weggooien? -Nee.
Hoezo niet? -lk wil 't niet.
lk dacht dat jij boven zulke dingen stond.
Wie is er nu fout?
Het was een avontuurtje. Ze laat me verder koud.
Durf je dat Tomoko recht in haar gezicht te zeggen?
Nou?
Wat nou?
Laten we dan nu naar Tomoko gaan. -Wat?
We gaan terug naar Tokio om te vragen of zij het ook een avontuurtje vond.
Afgesproken?
lk stap uit.
Wacht even.
Wacht nou even.
Waar ga je heen?
Toe, stop nou even.
Dat is toch allemaal allang voorbij. Je moet 't niet oprakelen.
Het is niet voorbij.
Voor mij is 't nog lang niet voorbij.
Wou je 't altijd voor me verzwijgen?
Dacht je dat ik er nooit achter zou komen?
lk was 't al vergeten.
Maar ik vergeet 't niet.
Nooit...
al duurt 't 10 jaar of 20 jaar, ik zal 't nooit vergeten.
Waar ga je naartoe?
Kijk uit!
Busdienstregeling
Dokter Yabuuchi. Verlenging lnschrijving Tandheelkundlge afdeling, Kanto Universiteit
Bent u de vrouw van dokter Yabuuchi?
Bent u Tomoko?
Aangenaam.
Kan ik u thee aanbieden?
Sorry dat ik u stoor op uw werk. -Dat geeft niet.
Mijn naam is Mizuki Yabuuchi.
Mizuki.
lk ben Tomoko Matsuzaki.
Gaat u zitten.
Heeft u nieuws over Yusuke?
lk weet waar hij is.
Echt waar?
Gelukkig.
Dit klinkt waarschijnlijk brutaal, maar ik maakte me ongerust.
Hij heeft me laten weten dat hij in orde is.
Dat is 'n opluchting.
Ja.
En...
dit zat bij zijn post...
dus het leek me beter om het ziekenhuis te verwittigen van de situatie.
lk begrijp 't.
Sorry dat u ongerust was. Het hoeft nu niet meer.
Maar...
hij hervat zijn werk hier niet.
Zijn er nog bepaalde procedures te volgen? -Nee, ik zal de directeur inlichten.
Mijn dank.
Eigenlijk was ik al die tijd nieuwsgierig...
naar het type vrouw waarmee dokter Yabuuchi is getrouwd.
lk had me u precies zo voorgesteld. Dat stelt me wel teleur.
lk wilde u ook graag ontmoeten, Tomoko.
lk heb veel steun van u ondervonden.
Steun, van mij?
Ja.
lk wou hoe dan ook Yusuke als eerste vinden.
Als ik daarbij aan u dacht, gaf me dat kracht.
Merkwaardig, hé?
lk ben een ander type vrouw.
Als hij mij had bedrogen...
dan mocht hij voor mijn part doodvallen.
Spijtig genoeg...
is Yusuke springlevend.
lk voel dat ik hem nu nog beter begrijp dan ik vroeger deed.
Bent u gekomen om me dat te zeggen?
Niet echt.
lk wil alleen...
dat u begrijpt dat Yusuke en ik een heel degelijk, gewoon huwelijk hebben.
Dat wist ik al. -Des te beter.
De relatie van een echtpaar is zo complex. Dat kan een buitenstaander moeilijk bevatten.
lk snap 't wel.
lk ben ook getrouwd.
Dit najaar verwacht ik een baby.
Volgende maand zeg ik m'n werk op.
Vanaf nu...
wordt mijn leven eentonig, tot aan mijn dood.
Maar...
wat kun je verder nog verlangen?
Daar zijn ze.
Goeiedag. Welkom.
Da's lang geleden. Mijn vrouw, Mizuki.
Hallo. -Kom verder, alstublieft.
Kom binnen.
Meneer Hoshitani.
Kom, kom... Kom binnen.
Niets veranderd, hé? -Nee.
Kom binnen, alstublieft. -Dank u.
Uw schrift. Dat heb ik bewaard.
Wat is dat? -Mijn schrift.
lk gaf les aan de dorpelingen.
Eerst alleen bijles voor scholieren, maar dat breidde zich uit.
Heb je dat ook gedaan?
Yusuke's lessen waren heel boeiend.
We luisterden ademloos.
lk had nog nooit gehoord van zoiets als een Einstein.
Einstein was geen ding maar 'n mens. -Da's waar ook.
Ga zitten. -Dank u.
Hallo.
Kaoru, zijn schoondochter.
Mijn vrouw, Mizuki.
Mizuki.
Wil je ons thee brengen? En wat koekjes erbij?
Ze is best aardig, maar stroef in de omgang.
Zal ik haar helpen? -Nee, dat is niet nodig.
Yusuke is werkelijk als een zoon voor me.
Nu hij ook z'n vrouw heeft meegebracht, wil ik dat jullie je thuis voelen.
Blijf zo lang als jullie willen.
Ga maar zitten. -Dank u.
Opa, waar is mama?
Thee aan 't zetten.
Meester Yusuke!
Hoe gaat 't, Ryota?
Bent u echt teruggekomen, meester?
Joepie!
Hij is er weer. Meester Yusuke is terug.
ls hij terug? -Ja.
Hallo.
Even kijken...
De laatste keer hebben we gezien dat licht zowel een deeltje kan zijn als een golf.
Vandaag leert u waarom 'n lichtdeeltje nul massa heeft.
Zoals de naam al zegt beweegt licht met de lichtsnelheid.
En volgens Einstein...
is de massa van een lichaam oneindig als het met de lichtsnelheid beweegt.
Maar een lichtdeeltje is zo klein dat z'n massa niet oneindig kan zijn.
De enige mogelijkheid is dat z'n massa nul is.
Een foton, of lichtdeeltje, heeft dus nul massa.
Dat is 't enig mogelijke antwoord.
Maar lijkt u dat niet vreemd?
Bestaat dat wel, een deeltje met nul massa?
Wat moeten we ons daarbij voorstellen?
Denk nu even terug aan 't feit dat licht ook een golf is.
Een golf is meetbaar, want elke golf heeft 'n golflengte.
Stel dat we die lengte steeds kleiner maken, eindigen we dan bij golflengte nul?
Of is dat geen golf meer?
Hoe klein ook, een golf heeft altijd lengte.
Dat betekent dat de kleinste golflengte met nul massa gepaard gaat.
Kunt u 't volgen?
Het is knap ingewikkeld.
Het betekent dat op 't kleinste niveau nul toch een lengte heeft.
Oftewel, nul is niet nul.
Deze ruimte en het universum zijn gevuld met oneindig veel nullen.
Nul is de basis van alles.
Dus nul, het niets, is allesbehalve zinloos.
Het niets is de basis van alles.
Van de bergen en rivieren, van de aarde en de mensheid.
Alles bestaat uit een combinatie van niets.
Dat lijkt de ware gedaante van deze wereld.
Je bent erg geliefd, hé?
lk ontdek een heel andere kant van je.
Meen je dat?
Misschien wel.
Maar ik heb 't zelf niet door.
Zeg...
Mag ik je iets vertellen van voor ik je kende?
Ga je gang.
Er is één ding waarover ik je nooit heb verteld.
Wat?
ln m'n eerste studiejaar kreeg ik verkering...
met een oudere student die ik kende van school.
Het duurde vier en 'n halfjaar.
We gingen samen uit eten, naar concerten, en we sliepen samen, op elkaars kamer.
lk weet niet waarom, maar...
geen van ons sprak ooit over 'trouwen'.
Het kwam gewoon niet bij ons op.
Dus toen 't eenmaal uit was, voelde ik me volkomen zorgeloos.
De band tussen twee mensen is zo vreemd.
Jij en ik hadden 't nooit hierover.
lk ben blij dat je het vertelt.
lk weet 't liever wel dan niet.
Eigenlijk zijn er nog veel meer dingen die ik niet heb verteld.
Meen je dat?
Ja.
Nu word ik ongerust.
Jammer dan.
Dat houd ik geheim.
Pardon.
Wat doet u daar?
lk zag een kwartel.
Ze is verdwenen.
Gaat het? -Jawel.
Eigenlijk mag je niet op ze jagen.
Dit kreeg ik mee.
Ryota's lunchpakket.
lk was vergeten om 't hem te geven.
lk was bij de school, maar daar was hij niet.
Bedankt.
lk ben zo verstrooid de laatste tijd.
Zal ik het aan Ryota brengen?
Zou u dat willen doen?
Waar kan hij zijn?
Vast en zeker bij de waterval. De dubbele waterval.
Daar is hij vaak. lk weet niet waarom.
Zal ik 't meenemen?
Ryota.
Je bent je lunch vergeten.
Kom je die speciaal brengen? -Ja.
lk kon je op school niet vinden.
Heb je niets te doen?
Klopt. lk heb alle tijd.
Ben je iemand die gauw bang is?
lk weet 't niet.
Als je gauw bang bent, vertel ik 't niet.
Wat? lk ben nieuwsgierig.
Zie je die donkere plek daar?
Die daar?
Dat is een grot.
Het is een doorgang voor de doden.
Die donkere plek?
Een poort naar 't dodenrijk. Echt waar.
Als dat klopt, Ryota...
kun je hier beter niet meer komen.
Dus je bent toch bang.
Niet echt.
Wil je gaan kijken?
Hoe dan?
Spring in 't water, hou je adem in, en ga de grot binnen.
Voorbij de waterval begint het dodenrijk.
Echt waar?
Dus hij komt hier vandaan.
Wie?
Yusuke.
Wat een onzin. Hij kwam met de bus.
Hij kwam uit de stad, samen met m'n moeder.
lk zet uw thee hier neer.
Bedankt.
Goed werk.
Sorry dat ik u laat werken. -Geen probleem.
Het is klaar.
Mizuki. -Ja?
Wat vindt u van Kaoru?
Mijn zoon is twee jaar geleden gestorven.
Ze is wel opgeknapt, maar destijds was er van alles aan de hand.
Hij wilde ons land gaan verkopen zonder mijn toestemming.
lk bespaar u de details.
Maar mijn zoon en ik kregen er ruzie over.
Hij ging 't huis uit en is later gestorven.
Het schijnt dat hij op reis een zware verkoudheid opliep.
Hij stierf alleen, als 'n hond.
lk schrok toen ik 't nieuws hoorde.
Hoe dan ook, toen ik van plan was om zijn as op te halen...
zei Kaoru dat ze alleen wou gaan.
Plotseling was ze weg en liet me achter met haar zoon.
lk was ten einde raad.
lk stond op 't punt om het op te geven.
Maar toen ik bijna alle hoop had verloren...
kwam ze op een goede dag terug met Yusuke bij zich.
Schijnbaar had hij haar aangesproken omdat hij bijna stierf van de honger.
Kaoru was ook mager, meer dood dan levend...
en ze had overal blauwe plekken.
Waar ze was geweest of wat ze had gedaan...
wilde ze niet vertellen.
Sindsdien is 't alsof haar ziel weggeglipt is.
Het maakt niet uit wat ik haar te doen geef...
ze is altijd even afwezig.
Bent u bij de waterval geweest?
Ja.
lk geloof niet in de legende die men vertelt.
Maar ik denk...
dat Kaoru misschien niet meer leeft.
Niemand...
kan daar nog iets aan doen.
lk zou het niet verdragen...
als er nog meer mensen om ons heen verdwijnen.
Ze weet wat ik voel...
en dat is wat haar hier houdt.
Maar niet voor altijd.
Kaoru is anders dan ik.
Totaal anders.
Maar meneer Hoshitani zei...
Haar man is hetzelfde als ik.
Zeker weten.
Toen ik die twee voor 't eerst zag, viel me iets op.
Niet aan Kaoru, maar aan haar man.
Hij was al bezig te vergaan.
Toch zeulde hij Kaoru overal mee naartoe...
maar hij was niet meer te redden.
Haar man...
Hoe is het nu met hem?
Geen idee. lk heb hem achtergelaten.
Wat zal er van hem worden?
Hij verandert in een duister...
verward...
afgrijselijk wezen, vermoed ik.
Wat is er?
Niets.
Hallo.
Vertel...
Wie bent u?
Mizuki.
Herken je me niet?
Papa...
Gelukkig weet je wie ik ben.
Waarom?
lk maakte me ongerust over jou.
Heb je al die tijd...
over mij gewaakt?
Natuurlijk.
Toen ik stierf was je nog maar 16 jaar.
Elke ouder had hetzelfde gedaan.
lk heb steeds over je gewaakt...
en toen je met die man trouwde, wist ik dat 't problemen zou geven.
lk kon alleen maar hopen...
dat je niets zou overkomen.
Papa...
Wist je dat het zo zou aflopen?
Ja.
Het spijt me zo.
Jij kon 't niet helpen.
Hij was ziek. -Verdedig hem niet.
Wat hij jou heeft aangedaan...
Papa.
Mama is 5 jaar geleden gestorven.
Dat weet je toch?
Heb je haar daarginds gezien?
Hoe gaat het met jullie daar aan gene zijde?
We hebben daar rust.
Gelukkig.
Maak je geen zorgen over ons.
Dus ik vraag je...
vergeet die man.
lk...
lk red me wel.
Zeg je dat tegen mama?
Misschien...
is er geen enkel verschil.
Tussen jou en mij.
Daarom denk ik er aan...
om ook snel naar de andere kant te gaan.
lk had 't tegen mezelf.
lk heb je wel gehoord.
Maar ik praatte tegen mezelf.
Laat 't liever zoals 't is.
'lk voel me beter dan ooit', zei je laatst.
Dat was het. -We zijn klaar.
Ryota, is er iets?
lk zag mama lopen met 'n vreemde.
Wie dan?
Een man, of zo. -Met een man?
Waar zijn ze nu?
Wat is dit? Aan hem is niets menselijks.
Wat heb je gedaan dat je er zo aan toe bent?
Daar heb je hem weer.
Ga mee.
Die vrouw heeft geen wilskracht.
Hoe lang ga je hier nog mee door? -Met wat?
Ronddwalen met je vrouw.
Wel een trieste plek, vind je niet?
Dit was je thuis. -Hier?
lk dacht al dat ik hier eerder was geweest, maar ik kon 't niet thuisbrengen.
Hou op.
Zo is 't wel genoeg.
Waar is Kaoru?
Kaoru!
lk weet dat je er bent.
Verdomme! lk kan niet eens meer zien.
ls 't nou nog niet genoeg?
Je leeft al te lang. Van binnen rot je weg.
En jijzelf dan?
lk stierf aan 'n zware verkoudheid en jij koos je eigen dood.
Wat is het verschil?
lk ken tenminste m'n grenzen...
maar jij kunt Kaoru niet loslaten.
Zij kan mij niet loslaten.
Zij houdt me hier.
Of niet, Kaoru?
Genoeg, hou op! Beheers je!
Zo kun je niet overgaan naar ginds.
Laat hem met rust.
Mijn man begrijpt zichzelf niet meer.
lk beloof dat hij niemand meer lastig valt.
lk blijf bij hem tot het einde. lk los het op.
Alstublieft, laat hem nog even hier blijven.
Het kan nu nog maar op één manier aflopen.
Dat weet je toch.
Zeg maar niets meer.
Natuurlijk heeft Yusuke gelijk.
Niemand wil jouw smoesjes nog horen.
Ga mee, Yusuke.
We kunnen ze beter alleen laten.
Dat kan ik niet.
Soms moet je iets niet willen afsluiten.
Weet je dat zeker, Mizuki?
Begrijp je?
Het is voorbij.
ls dit 't einde? -Ja.
lk ben bang.
Wat moet ik doen?
Vertel me je laatste wens.
lk hoor je niet. Praat harder.
lk vroeg naar je laatste wens.
Kun jij die vervullen dan?
lk kan voorlopig onthouden wat je zegt.
Een wens?
Mijn laatste wens?
Vertel me je laatste wens.
lk wou niet dood.
Zeg dat tegen Kaoru.
Takashi.
Mizuki.
lk heb pijn.
De lucht en de wind ook... Ze doen me pijn.
Dank je wel.
Neem me niet kwalijk.
Vandaag wil ik met u praten over het heelal.
lk heb al eens verteld dat 't heelal begon met een enorme explosie, de Big Bang.
Dat is nu 13,7 miljard jaar geleden.
Dus...
als het heelal een begin had, heeft het natuurlijk ook een einde.
Het heelal is niet eeuwig.
En het bestaat al 13,7 miljard jaar.
Betekent dit dat 't einde misschien nabij is?
Verdwijnt het heelal zomaar plotseling en blijft er niets achter?
Wel een eng idee, hé?
Maar zo zal het niet gaan.
Het is aangetoond dat het heelal nog steeds uitdijt.
De expansiesnelheid is nooit gedaald, maar neemt nog steeds toe.
Bovendien hebben we nog maar 4% ontdekt...
van alle materie waaruit het heelal bestaat.
Ook zijn er nog 10 tot de macht 500 andere universums.
Op deze schaal zijn die 13,7 miljard jaren maar een heel kort moment.
Het heelal is nog maar net begonnen.
U heeft allen het geluk dat u bent geboren in dit jonge universum.
Vindt u dat niet ongelooflijk?
Men voorspelt dat over 20,8 miljard jaren...
de temperatuur 140° zal zijn, te warm voor menselijk leven.
En over 4 miljard jaren zal de Melkweg botsen met het Andromedastelsel.
Maar dat is een onbeduidende gebeurtenis.
Het heelal loopt niet op z'n eind.
Het begint nu pas.
En wij zijn getuige van dat begin.
Alleen al van die gedachte raak ik opgewonden.
lk ben blij dat ik geboren ben.
En ik voel me uitverkoren dat ik in deze tijd ben geboren.
Laat 't licht uit.
Mizuki.
Kom even hier.
Mizuki.
lk hou van je.
Wil je het?
Ja.
Misschien werkt dit beter dan ik dacht.
Gebeden
Je schrijft echt slordig.
Hier.
Wat?
Je wou ze verbranden om naar huis te gaan.
Het gaat wel.
Wat mooi.
Ja.
ls dit de plek waar je 't steeds over had?
Dit is er één van.
Maar sommige zijn nog mooier.
Ga je daar naartoe?
Ja.
Moet je echt gaan?
Ja.
Ga toch niet...
lk smeek je.
Laten we naar huis gaan.
Samen naar huis.
Ga mee naar huis.
Mizuki...
lk wilde sorry zeggen.
Maar al die tijd...
wist ik niet hoe.
Je hebt het al gedaan.
Echt?
Zien we elkaar weer?